Ως εραστής, ο Απόλλωνας μάλλον δεν έφερνε τύχη σ’ αυτές που αγαπούσε. Η νύμφη Δάφνη ήταν κόρη του Πηνειού ή του Λάδωνα και της Γης. Ο πρώτος που την αγάπησε ήταν ο Λεύκιππος, γιος του Οινόμαου. Η Δάφνη τον απέκρουσε κι αυτός ντύθηκε γυναικεία και μπήκε στην ακολουθία της, τουλάχιστο να βρίσκεται κοντά της. Ο Απόλλωνας που είδε την Δάφνη και την ερωτεύτηκε, έπεισε τις κοπέλες να λουστούν σ’ ένα ποτάμι. Καθώς όλες έπρεπε να γδυθούν, αποκαλύφθηκε το φύλο του Λεύκιππου, τον οποίο ξέκαναν η Δάφνη και η ακολουθία της. Χωρίς αντίπαλο, ο Απόλλωνας εκμυστηρεύτηκε τον έρωτά του στην όμορφη νέα. Εκείνη αρνήθηκε να συνδεθεί μαζί του και το έβαλε στα πόδια. Ο θεός την κυνήγησε, την έφτασε και την αγκάλιασε. Για να γλιτώσει, η Δάφνη μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο δέντρο.
Την Ωκεανίδα Κλυτίη την έπεισε να σχετιστεί μαζί του, αλλά μετά από λίγο καιρό την εγκατέλειψε κι αυτή μαράζωσε και μεταμορφώθηκε σε ηλιοτρόπιο, το λουλούδι που στρέφει πάντα προς τον ήλιο. Η νύμφη Κασταλία, αντίθετα, τον απέκρουσε και προτίμησε να ριχτεί από ένα βράχο, παρά να υποστεί τον έρωτά του: Μεταμορφώθηκε στην ομώνυμη πηγή των Δελφών.
Ο Απόλλωνας ερωτεύτηκε και τη νύμφη Ωκυρόη, κόρη του ποταμού Ίμβρασου της Σάμου. Εκείνη προσπάθησε να το σκάσει και να περάσει στην μικρασιατική ακτή με μια βάρκα. Ο Απόλλωνας πέτρωσε την βάρκα, μεταμόρφωσε τον βαρκάρη σε ψάρι και πήρε την καλή του. Με την νύμφη Κωρυκία, ο θεός απέκτησε γιο τον Λυκωρέα, ιδρυτή της Λυκώρειας στην άκρη του Παρνασσού, πρώτης πόλης στην οποία βασίλευσε ο Δευκαλίωνας.
Ονομαστός έμεινε ο έρωτας του θεού για την Κασσάνδρα, την κόρη του βασιλιά της Τροίας, Πριάμου, και της Εκάβης. Η κοπέλα δεν τον ήθελε και του έβαλε όρο, για να γίνει δική του, να της μάθει την μαντική τέχνη. Ο Απόλλωνας της την έμαθε αλλά και πάλι η Κασσάνδρα αρνιόταν να ενδώσει. Ο θεός δεν μπορούσε να πάρει πίσω όσα της δίδαξε. Την παρακάλεσε να του δώσει τουλάχιστον ένα φιλί στο στόμα. Η Κασσάνδρα δέχτηκε. Με το φιλί, ο θεός της αφαίρεσε την πειθώ. Στο εξής, ό,τι κι αν προέλεγε η Κασσάνδρα, δεν θα γινόταν πιστευτή από κανέναν.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Κασσάνδρα και ο αδελφός της, Έλενος, γεννήθηκαν την ίδια μέρα και, φυσικά, ίδια μέρα γιόρταζαν τα γενέθλιά τους. Σε κάποια από αυτά τα γενέθλια, τα δυο παιδιά κουράστηκαν κι αποκοιμήθηκαν μέσα στο ιερό του Απόλλωνα, στην Τροία. Τα ξέχασαν εκεί γονείς και παιδαγωγοί. Τη νύχτα, φίδια βρήκαν τα παιδιά κοιμισμένα στο δάπεδο κι έγλυψαν και καθάρισαν τα αφτιά τους, ώστε να μπορούν να ακούνε φωνές που οι κοινοί άνθρωποι δεν άκουγαν. Τα φίδια εξαφανίστηκαν, ενώ η Κασσάνδρα και ο Έλενος απέκτησαν μαντικές ικανότητες. Για τη μυθολογία, ο καθαρισμός των αφτιών από φίδια ήταν ένας αποδεκτός τρόπος για να αποκτηθούν μαντικές ικανότητες.
Για την περιπέτεια του Απόλλωνα με την Κορωνίδα, γίνεται αναφορά στη συνέχεια, στα περί τον Ασκληπιό.
Αλλά και πολλοί από τους φίλους του είχαν τραγικό τέλος: Ο Υάκινθος, τον οποίο ο ίδιος σκότωσε έστω και με τη μεσολάβηση του Ζέφυρου, μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο λουλούδι. Κι ο νεαρός Κυπάρισσος, που αυτοκτόνησε, μεταμορφώθηκε στο δέντρο που πήρε το όνομά του. Κι ο Λευκάτας προτίμησε τον θάνατο:
Ήταν ένας όμορφος νέος που ζούσε στην Λευκάδα. Ο Απόλλωνας τον αγάπησε. Μάταια ο νεαρός προσπαθούσε να τον αποφύγει. Ο θεός επέμενε. Ο Λευκάτας ανέβηκε σε ένα βράχο, στα νότια του νησιού, και ρίχτηκε στην θάλασσα. Τον είπαν ακρωτήριο Λευκάτα (σήμερα, Κάβο Δουκάτο). Εκεί κτίστηκε ναός του Απόλλωνα και από εκεί έριχναν κάθε χρόνο έναν άνδρα στην θάλασσα, ζητώντας να εξευμενίσουν τον θεό. Ερευνητές πιστεύουν ότι η όλη ιστορία ανάγεται στα πολύ παλιά χρόνια, όταν με ανθρωποθυσίες ζητούσαν την εύνοια των θεών. Αργότερα, ο άνδρας που θυσιαζόταν ήταν κάποιος κατάδικος που γκρεμιζόταν στην θάλασσα. Στα ιστορικά χρόνια, η τελετή είχε εξανθρωπιστεί. Ο κατάδικος ριχνόταν στα νερά με τρόπο που να μην προκαλεί τον θάνατό του και περιμαζευόταν από πλοία που βρίσκονταν εκεί ακριβώς γι’ αυτόν τον σκοπό. Όποιο τον μάζευε από την θάλασσα, τον πήγαινε κάπου μακριά «μαζί με όλα τα κακά και τα αμαρτήματα» που βάραιναν το νησί και τους νησιώτες.
(τελευταία επεξεργασία, 15 Δεκεμβρίου 2020)